Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Το αόρατο αγόρι της Ludwig Trudy

Αγαπητά παιδιά, ελπίζω να είστε καλά!
Σας προτείνω να διαβάσετε στον ελεύθερο χρόνο σας ένα εξαιρετικό βιβλίο για παιδιά που διαπραγματεύεται το θέμα της φιλίας.
«To αόρατο αγόρι» της Trudy Ludwig, σε εικονογράφηση της Patrice Barton, εκδόσεις Λιβάνη, είναι ένα βιβλίο που θα προβληματίσει αλλά και θα συγκινήσει τα παιδιά από 4 χρονών. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τα πιο εσωστρεφή παιδιά, αυτά που δεν ακούγονται κι έτσι κανείς δεν τα προσέχει
Από την περίληψη του βιβλίου διαβάζουμε:
"Γνωρίστε τον Τομ, το αόρατο αγόρι.

Κανείς ποτέ δεν τον προσέχει, ούτε σκέφτεται να τον συμπεριλάβει στην ομάδα του, σε παιχνίδι ή σε πάρτι γενεθλίων... μέχρι που ένα νέο παιδί έρχεται στο σχολείο.

Μόλις ο Λι, ο καινούριος μαθητής, φτάνει, ο Τομ είναι ο πρώτος που θα τον κάνει να αισθανθεί καλοδεχούμενος. Όταν ο Τομ και ο Λι συνεργάζονται σε μια δραστηριότητα, ο Τομ βρίσκει τρόπο να ξεχωρίσει."

Μια ευαίσθητη ιστορία που μας δείχνει πώς μικρές πράξεις καλοσύνης μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά να ενταχθούν και να διακριθούν σε μια ομάδα. 
Η Trudy Ludwig είναι διεθνούς φήμης βραβευμένη συγγραφέας που ειδικεύεται στη συγγραφή παιδικών βιβλίων τα οποία βοηθούν τα παιδιά να αντεπεξέλθουν και να ενταχθούν στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές από εκπαιδευτικούς, οργανώσεις και γονείς, σε σχολεία και συνέδρια στις ΗΠΑ για το πάθος και την αφοσίωσή της στην αντιμετώπιση της επιθετικότητας με την καλλιέργεια της φιλίας. Είναι ενεργό μέλος της Διεθνούς Ένωσης Πρόληψης του Εκφοβισμού (International Bullying Prevention Association). 
Είναι μια ιστορία για την φιλία και πώς μια καλή πράξη μπορεί να μας βοηθήσει να προσελκύσουμε ανθρώπους που όντως θα μας εκτιμήσουν γι’ αυτό που είμαστε, κι ας μην είμαστε τόσο εξωστρεφείς όσο οι υπόλοιποι. Δεν χρειάζεται, άλλωστε. Τα πιο εσωστρεφή παιδιά μπορούν κι αυτά να ξεχωρίσουν, αρκεί ν’ αρχίσουμε ν’ αποδεχόμαστε όλες τις προσωπικότητες γύρω μας. Τέλος, η εικονογράφηση είναι αρμονικά δεμένη με το κείμενο, καθώς βλέπουμε στην αρχή ο Τομ να είναι διάφανος, σαν αόρατος, και σιγά σιγά, όταν γίνεται φίλος με τον Λιν, αλλάζει χρώμα, αφού σταμάτησε να βλέπει τον εαυτό του ως αόρατο κι απέκτησε αυτοπεποίθηση.

Προτεινόμενες δραστηριότητες
Στην πίσω μεριά του βιβλίου υπάρχουν θέματα για συζήτηση από την ίδια τη συγγραφέα. Είναι κυρίως ερωτήσεις που προωθούν την ενσυναίσθηση ώστε να μπει το παιδί στη θέση του Τομ και να καταλάβει πώς ένιωσε αλλά και να διηγηθεί δικές του σχετικές εμπειρίες. 
Μετά τη συζήτηση, μπορούμε να πούμε στα παιδιά να μας ζωγραφίσουν τι θα έπαιζαν αυτά με τον Τομ και τι θα ήθελαν να του πουν. 
Αν έχουμε πολλά παιδιά, μια ωραία δραστηριότητα είναι η εξής: Γράφουμε όλα τα ονόματα σε χαρτάκια και τα βάζουμε σε ένα κουτί. Καθόμαστε κυκλικά γύρω από το κουτί και βάζουμε μουσική να παίζει. Όσο παίζει η μουσική, το κουτί περνάει από χέρι σε χέρι και μόλις σταματήσει η μουσική, το κουτί σταματάει σε ένα παιδί. Αυτό το παιδί διαλέγει στην τύχη ένα χαρτάκι και προσπαθεί να μαντέψει ποιο όνομα είναι. Αν δεν μπορεί, το δείχνει στα άλλα παιδιά ώστε κάποιο να αναγνωρίσει το όνομά του. Έπειτα, αυτός που τράβηξε το χαρτί, θα πρέπει να πει ένα χαρακτηριστικό που έχει το παιδί που γράφει στο χαρτάκι, το οποίο του αρέσει π.χ. έχει όμορφα μαλλιά, παίζουμε μαζί, είναι ευγενικός. Τα χαρακτηριστικά μπορεί να είναι είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά, δεν χρειάζεται να περιορίσουμε τα παιδιά ως προς αυτό. Καλό θα ήταν κάθε φορά να λέμε κι εμείς ένα θετικό εξωτερικό κι εσωτερικό χαρακτηριστικό για κάθε παιδί ώστε να καταλάβουν ότι είμαστε όμορφοι και μέσα κι έξω. Επαναλαμβάνουμε μέχρι να έχουμε μιλήσει για όλα τα παιδιά. Όπως και να έχει, στόχος αυτής της δραστηριότητας είναι να καταλάβουμε ότι κανείς από εμάς δεν είναι «αόρατος» κι όλοι έχουμε κάτι που μας κάνει μοναδικούς στα μάτια των άλλων. Έτσι, σιγά σιγά, θα μάθουμε να το βλέπουμε και μόνοι μας.

--> Μπορείτε να δείτε την ανάρτηση "Το Μαγικό Γάντι" που διαπραγματεύεται παρόμοια θέματα.

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Η νοοτροπία της ανάπτυξης:Η δύναμη του ακόμα

Η Carol Dweck (Κάρολ Ντουέκ) είναι ψυχολόγος κι ερευνά «τη νοοτροπία της ανάπτυξης», δηλαδή την ιδέα πως μπορούμε να αναπτύξουμε τη δυνατότητα του εγκεφάλου να μαθαίνει και να επιλύει προβλήματα. 
Πατήστε στην εικόνα για να δείτε
 την ομιλία με ελληνικούς υπότιτλους.

Στην εξαιρετική ομιλία αυτή, περιγράφει δύο τρόπους προσέγγισης ενός προβλήματος που είναι λίγο δύσκολο για κάποιον να το λύσει. Δεν είναι αρκετά έξυπνος για να το λύσει; Ή απλώς δεν το έχει λύσει ακόμα; 

Αυτός ο νέος τρόπος σκέψης έχει βαπτισθεί ως η νοοτροπία της ανάπτυξης  (Growth Mindset) παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα για τους μαθητές στην τάξη.

Η έννοια της νοοτροπίας ανάπτυξης είναι πολύ απλή. Αυτό που εισηγείται είναι ότι η πραγματική δυνατότητα ενός παιδιού δεν είναι προκαθορισμένη. Στην πραγματικότητα είναι  απεριόριστη. Ακόμη κι αν ένα παιδί δεν έχει γεννηθεί με χαρίσματα και χαρακτηριστικά όπως η νοημοσύνη και η δημιουργικότητα, μπορεί να τα αναπτύξει με το χρόνο μέσω επιμονής και σκληρής δουλειάς. Ως εκ τούτου, η νοοτροπία ανάπτυξης αντιτίθεται στη βασική ιδεολογία της προκαθορισμένης νοοτροπίας η οποία στην ουσία λέει ότι δεν μπορείς να γίνεις καλός σε κάτι στο οποίο δεν έχεις γενετική προδιάθεση (δηλ. δεν έχεις έμφυτο ταλέντο).

Για παράδειγμα, εάν ένα παιδί δεν είναι καλό στη ζωγραφική, τότε σύμφωνα με την προκαθορισμένη νοοτροπία, αυτό το παιδί δε θα μπορέσει ποτέ να γίνει ένας καλλιτέχνης, ή ζωγράφος. Η νοοτροπία της ανάπτυξης ωστόσο λέει ότι ακόμα κι αν ένα παιδί δεν έχει έμφυτο ταλέντο στην τέχνη, μπορεί να γίνει καλό σε αυτήν αν έχει το πάθος και αφιερώσει όλη του την προσπάθεια σε αυτή. Παρομοίως, αν ένας μαθητής που λατρεύει να δημιουργεί νέα πράγματα αλλά δεν έχει την απαιτούμενη δημιουργικότητα  και νοημοσύνη, τότε σύμφωνα με τις αρχές της προκαθορισμένης νοοτροπίας δεν μπορεί να καινοτομήσει. Αυτό δεν ισχύει αν το κοιτάξει κανείς από την πλευρά της νοοτροπίας ανάπτυξης. Ένα παιδί μπορεί να καινοτομήσει εάν προσπαθήσει σκληρά και επιμένει ώστε να επιτύχει το όνειρό του.

Η σημασία του ρίσκου και της αποτυχίας στη Νοοτροπία ανάπτυξης

Η μεγαλύτερη αποτυχία για την προκαθορισμένη νοοτροπία είναι το ότι αποτρέπει ένα παιδί από το να δοκιμάζει καινούρια πράγματα. Υπαγορεύει ότι το παιδί θα έπρεπε να δοκιμάζει μονάχα πράγματα στα οποία είναι έμφυτα καλό, επειδή θα αποτύχει σε δραστηριότητες στις οποίες δεν έχει έμφυτο ταλέντο. Αυτό καλλιεργεί τον φόβο στα παιδιά και περιορίζει τη δυνατότητά τους. Από την άλλη μεριά η Νοοτροπία ανάπτυξης εξολοθρεύει τις ιδέες του φόβου και της αποτυχίας και ενθαρρύνει τα παιδιά να παίρνουν ρίσκα. Εξάλλου ένα παιδί το οποίο δεν έχει έμφυτο ταλέντο για μια συγκεκριμένη δραστηριότητα, είναι καταδικασμένο να αποτύχει στην πρώτη προσπάθεια. Εάν τα παρατήσει μετά από την πρώτη προσπάθεια τότε δεν θα μπορέσει να αναπτυχθεί.
Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά για 
την εφαρμογή της νοοτροπίας ανάπτυξης;

Οι γονείς μπορούν να ενθαρρύνουν τα παιδιά στο να δοκιμάζουν νέα πράγματα με το να δοκιμάζουν κάτι το οποίο δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ με τα παιδιά τους. Αυτό θα δείξει στα παιδιά ότι ακόμη και οι γονείς τους δεν φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούριο και να πάρουν ρίσκα. Προσπαθήστε να δείξετε στα παιδιά ότι το να αποτύχεις στην πρώτη προσπάθεια δεν είναι κάτι κακό και ότι βοηθά στο να μάθουν πώς να κάνουν κάτι σωστά. Τέτοιες δραστηριότητες βοηθούν τα παιδιά στο να ξεπεράσουν τον φόβο της αποτυχίας.
Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς ως εκπαιδευτικοί  στην τάξη εφαρμόζοντας δραστηριότητες που θα βοηθήσουν να ξεπεράσουν τα παιδιά τους φόβους τους και να ρισκάρουν.

1. Αναλαμβάνοντας όλη η τάξη ένα πρότζεκτ (μάθηση βασισμένη σε πρότζεκτ/ project based learning). Το πρότζεκτ πρέπει να έχει ένα τελικό προϊόν, (παρουσίαση, θεατρικό, βιβλίο, έκθεση) που για την ολοκλήρωσή του πρέπει να συμβάλλουν οι μαθητές πρώτα μέσα από έρευνα. 

2. Να επιβραβεύουμε τους μαθητές για τη σκληρή δουλειά που κάνουν και όχι για το πόσο έξυπνοι είναι. Δε λέμε ότι ένα παιδί ολοκλήρωσε μια εργασία επειδή είναι έξυπνο, αλλά επειδή δούλεψε σκληρά σε αυτήν. Αυτό θα διδάξει στα παιδιά ότι μπορούν να καταφέρουν οτιδήποτε με σκληρή δουλειά και αφοσίωση.

Και 1 εικόνα 1000 λέξεις....



Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Παρακολούθηση παιδικής παράστασης Καραγκιόζη: Ο Καραγκιόζης Ειρηνιστής

Την Τρίτη παρακολουθήσαμε στο σχολείο μας την παιδική παράσταση του Θεάτρου Σκιών "Ο Καραγκιόζης Ειρηνιστής" από τον ταλαντούχο καραγκιοζοπαίχτη Χρήστο Πλέσσα
Ο Χρήστος Πλέσσας γεννήθηκε στην Αμαλιάδα και είχε την τύχη να γεννηθεί σε μία οικογένεια με παράδοση στο θέατρο σκιών. Πατέρας του ο Φώτης Πλέσσας και παππούς του ο Αντώνης Πλέσσας (Αντώναρος), από τους πιο φημισμένους καραγκιοζοπαίχτες της Πελοποννήσου. Αναμενόμενο λοιπόν να αγαπήσει τον Καραγκιόζη από παιδική ηλικία.

Αρχικά, ο κ. Πλέσσας ανέφερε στους μαθητές την ιστορία του Καραγκιόζη, την προέλευσή του, στοιχεία από τη ζωή του καθώς ήταν πραγματικό πρόσωπο και τόνισε την αξία της διατήρησης της λαϊκής μας παράδοσης. Στη συνέχεια, ακολούθησε η παράσταση καθώς όλοι οι μαθητές ανυπομονούσαν να την παρακολουθήσουν!

Η παράσταση ήταν εξαιρετική! Πέρασε κοινωνικά μηνύματα στα παιδιά και έδωσε έμφαση στην αξία της ειρήνης, της αγάπης και της αλληλεγγύης των ανθρώπων. Όλα τα παιδιά αλλά και εμείς οι δάσκαλοι γελάσαμε πάρα πολύ!! Για άλλη μια φορά, το θέατρο σκιών μας εντυπωσίασε και μας κατέπληξε!
Στο τέλος της παράστασης, ο κ.Πλέσσας αφού έλαβε το δυνατό χειροκρότημα όλων μας, εξήγησε στους μαθητές της Α' τάξης την τέχνη του Θεάτρου Σκιών με απλά λόγια, καθώς είχαν περιέργεια να δουν τι κρύβεται πίσω από τον μπερντέ!!!
Όλα τα παιδιά ευχαριστήθηκαν και διασκέδασαν με την ψυχή τους. Ανυπομονούν να δουν σύντομα την επόμενη παράσταση Καραγκιόζη!

Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα στοιχεία για τον Καραγκιόζη μπορείτε να επισκεφθείτε το Σπαθάρειο Μουσείο στο Μαρούσι Αττικής. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε πατώντας εδώ .

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Αγαπάμε το περιβάλλον!

Στο πλαίσιο των μαθημάτων της Μελέτης Περιβάλλοντος και της Ευέλικτης Ζώνης προβληματιστήκαμε για την προστασία του περιβάλλοντος και σκεφτήκαμε τρόπους για να το διαφυλάξουμε καθαρό και υγιές!!!

Παρά τη μικρή ηλικία των μαθητών δόθηκαν πολύ ενδιαφέρουσες προτάσεις και λύσεις οι οποίες αποτυπώθηκαν σε όμορφες αφίσες!!!

Μπράβο τους και πάντα να προσπαθούν να το προστατεύουν, να το αγαπούν και να το σέβονται!

Εξάλλου όπως είπαμε και στην τάξη μας 
"Η Φύση είναι το σπίτι μας"...

Μπορείτε να δείτε μερικές από τις περσινές δράσεις που κάναμε με τους μαθητές της Δ2 τάξης για την προστασία του περιβάλλοντος πατώντας τους παρακάτω συνδέσμους.


Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

Janis-Norton: Πειθαρχία χωρίς φωνές και γκρίνιες!!!

Η ειδική σε θέματα γονιών Noël Janis-Norton υποστηρίζει ότι  η συμπεριφορά ενός παιδιού μπορεί να βελτιωθεί δίχως φωνές και γκρίνιες! 
Οι συμβουλές της Janis-Norton αποτελούν τμήμα ενός ολόκληρου προγράμματος που έχει επινοήσει και το οποίο  τιτλοφορείται «Calmer, Easier, Happier Parenting: The Revolutionary Programme That Transforms Family Life» και υπόσχεται να φέρει την πολυπόθητη γαλήνη και ηρεμία στο σπίτι.

Ας διαβάσουμε μερικές από τις συστάσεις του βιβλίου:
● Αποφύγετε τους γενικευμένους και υπερβολικούς επαίνους. Όλοι ξέρουμε ότι πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, αλλά οι γενικές και οι υπερβολικές εκφράσεις τους κάνουν  περισσότερο κακό παρά καλό. Αντί λοιπόν να λέτε «υπέροχα», «άψογα», «θαυμάσια», επιλέξτε τον συγκεκριμένο και συγκρατημένο έπαινο, όπως «βλέπω ότι διάβασες προσεκτικά τα μαθήματά σου, προσέχοντας την ορθογραφία σου και κάνοντας την αντιγραφή σου. Βλέπω επίσης ότι δεν άφησες κενά. Αυτό είναι πολύ καλό».
Το κλειδί, κατά την Janis-Norton είναι να παρατηρείτε, να περιγράφετε με ακρίβεια και να μην χρησιμοποιείτε υπερθετικούς βαθμούς.

Να επαινείτε την απουσία της ενοχλητικής συμπεριφοράς. Για να αντιμετωπίσετε μια ενοχλητική συμπεριφορά του παιδιού (π.χ. ότι μιλάει απότομα, τρώει τα νύχια του, σας διακόπτει όταν μιλάτε στο τηλέφωνο, ζητάει διαρκώς κάτι, δεν διαβάζει) αρχίστε να δίνετε έμφαση στις στιγμές που το παιδί δεν συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτές τις στιγμές, να χρησιμοποιείτε τον συγκεκριμένο/συγκρατημένο έπαινο για να του τις επισημαίνετε. Να λέτε λ.χ. «βλέπω ότι δεν με διέκοψες στο τηλέφωνο… αυτό είναι πολύ καλό».

Η έκφραση «βλέπω ότι…» κάνει τα παιδιά να τεντώνουν τ’ αυτιά τους, διότι δεν είναι μία έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά όταν θέλουμε να τα επιπλήξουμε ή να τα διορθώσουμε για κάτι. Σταδιακά, θα μάθουν τα παιδιά να συσχετίζουν το «βλέπω ότι…» με το ότι θα ακούσουν ότι έκαναν κάτι καλό, και θα επιδιώκουν ολοένα περισσότερο να το ακούσουν.
Αφιερώστε τους «ειδικό» χρόνο. Κάθε ένας από τους γονείς πρέπει να αφιερώνει σε κάθε ένα από τα παιδιά λίγο ειδικό, αποκλειστικό χρόνο, που θα περνάνε κάνοντας οι δυο τους κάποιες δραστηριότητες. Ο χρόνος αυτός πρέπει να είναι καθημερινός ει δυνατόν, να διαρκεί τουλάχιστον 10 λεπτά και να μην αφιερώνεται για να βλέπουν μαζί τηλεόραση ή να παίζουν στο κομπιούτερ, αλλά σε κάτι άλλο που αρέσει και στους δύοΤα παιδιά χρειάζονται πρωτίστως χρόνο από τον γονέα του ιδίου φύλου – κι αν ο ένας δεν υπάρχει, από άλλο κοντινό ενήλικα του ιδίου φύλου.

Μάθετε να ακούτε πρώτα το παιδί. Για να λύσετε κάποιο πρόβλημα, πρέπει πρώτα να ακούσετε τι έχει να πει το παιδί, και αναλόγως να προσαρμόζετε την απάντησή σας. Με τον τρόπο αυτό τα παιδιά ξεπερνούν πιο εύκολα και πιο γρήγορα τον θυμό ή τα αρνητικά συναισθήματά τους, ενώ έχουν και την ευκαιρία να επεξεργαστούν τα συναισθήματά τους, να τα νιώσουν πλήρως και μετά να τα ξεπεράσουν και να ηρεμήσουν. Για να ακούσετε το παιδί, βάλτε στην άκρη τα δικά σας συναισθήματα, σταματήστε ό,τι κι αν κάνετε, συγκεντρωθείτε σε ό,τι σας λέει κοιτάζοντάς το στα μάτια και αναλογισθείτε πως μπορεί να νιώθει το παιδί.
Το συναίσθημα που θα φαντασθείτε, εκφράστε το στο παιδί, δίχως όμως να το καθησυχάσετε, να προσπαθήσετε να εκλογικεύσετε, να του κάνετε κήρυγμα ή να το δικαιολογήσετε. Πείτε λ.χ. «ακούγεσαι πολύ απογοητευμένος/θυμωμένος που χάλασε το παιχνίδι σου».

Ετοιμασθείτε εκ των προτέρων. Αυτή είναι μια πανίσχυρη τεχνική για να εξασφαλίσετε ότι το παιδί θα ακολουθεί τους κανόνες του σπιτιού. Πρέπει να την εφαρμόσετε πριν συμβεί η αρνητική συμπεριφορά και οπωσδήποτε όχι εν ώρα αψιμαχίας ή όταν βιάζεστε. Επιπλέον, το παιδί είναι αυτό που θα μιλάει, όχι εσείς.
Τι πρέπει να κάνετε; Διαλέξτε μια ουδέτερη στιγμή (να μην έχει προηγηθεί καυγάς) που θα έχετε άφθονο χρόνο στη διάθεσή σας. Καθίστε κάτω με το παιδί και θέστε του μερικά βασικά ερωτήματα (για κάθε ερώτημα και απάντηση, να αφιερώνετε έως 60 δευτερόλεπτα).
Κάθε ερώτηση πρέπει να είναι λεπτομερής και να μην απαντιέται με «ναι» ή «όχι», αλλά να έχει συγκεκριμένη απάντηση. Επιπλέον, επειδή το παιδί ξέρει τις απαντήσεις, εσείς δεν πρέπει να του τις πείτε, αλλά να περιμένετε να τις πει μόνο του.
Παράδειγμα; «Όταν γυρνάμε από το ποδόσφαιρο, τι είναι το πρώτο που πρέπει να κάνουμε; Πού θα βάλουμε την τσάντα; Πού θα βάλουμε τα παπούτσια; Τι θα κάνουμε τα λερωμένα ρούχα;».
Όσο πιο λεπτομερής είναι κάθε απάντηση του παιδιού, τόσο περισσότερο εντυπώνεται στη μνήμη του.

Απομακρύνετε ό,τι αποσπά την προσοχή. Αν λ.χ. τα παιδιά σας παίζουν το πρωί αντί να ετοιμάζονται για το σχολείο, βάλτε τα ρούχα τους σε ξεχωριστά δωμάτια ώστε να μην συναντηθούν πριν ντυθούν. Ή πάλι αν αρνούνται να ντυθούν ζεστά το χειμώνα, εξαφανίστε τα καλοκαιρινά ρούχα από τα ντουλάπια ώστε να μην τα έχουν πρόχειρα και βάζουν κοντομάνικα.

Μην ζητάτε ποτέ δεύτερη φορά το ίδιο πράγμα. Για να κάνει το παιδί ό,τι ζητάτε με το πρώτο (στο 90% των περιπτώσεων τουλάχιστον) εφαρμόστε την απλή μέθοδο που ακολουθεί. Είναι κατάλληλη για παιδιά ηλικίας άνω των 3 ετών και δεν συνιστάται σε δύο περιπτώσεις: όταν το παιδί κάθεται μπροστά σε μία οθόνη και όταν βιάζεστε.


Η μέθοδος έχει ως εξής:
1. Πηγαίνετε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το παιδί, σταθείτε δίπλα του και κοιτάξτε το.

2. Περιμένετε να γυρίσει να σας κοιτάξει και αυτό – αλλά να κοιτάει μόνο εσάς και πουθενά αλλού.

3. Πείτε στο παιδί τι θέλετε να κάνει – αργά, με απλά λόγια, με σαφήνεια και μόνο μία φορά.

4. Ζητήστε από το παιδί να επαναλάβει ό,τι του είπατε, λέγοντας «Πες μου σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνεις τώρα» (μόλις το παιδί αρχίσει να το λέει, έχει αρχίσει να γίνεται δική του απόφαση και ευθύνη).

5. Περιμένετε στη θέση σας να κάνει το παιδί ό,τι του ζητήσατε – και κάθε τι σωστό που κάνει, να το επαινείτε συγκεκριμένα και συγκρατημένα.

Καθώς θα περνάει ο καιρός, το τελευταίο βήμα θα πάψει να είναι απαραίτητο και τελικά θα απαιτούνται μόνο τα τρία πρώτα.

Ελπίζω να σας φανούν χρήσιμες οι συμβουλές!!
Καλή επιτυχία σε όλες τις μαμάδες & τους μπαμπάδες!!!


Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

31 Οκτωβρίου: Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης

Η Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης γιορτάζεται κάθε χρόνο την 31η Οκτωβρίου, σε ανάμνηση της ίδρυσης του Διεθνούς Ινστιτούτου Ταχυδρομικών Ταμιευτηρίων, που έγινε  στο Μιλάνο στις 31 Οκτωβρίου 1924. Το πνεύμα που διέπει την ημέρα αυτή είναι: «Η αποταμίευση συμβάλλει στο ατομικό και γενικό καλό». Το μήνυμα του εορτασμού είναι η ηθική και υλική ωφέλεια για αυτόν που αποταμιεύει.
Αποταμίευση σημαίνει να περιορίζουμε την κατανάλωση του σήμερα, για να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις ανάγκες του αύριο… 
Το αντίθετο της αποταμίευσης είναι η σπατάλη. Το ίδιο κακό με τη σπατάλη είναι και η φιλαργυρία. Όταν ο τσιγκούνης άνθρωπος μαζεύει τα χρήματά του στο σεντούκι χωρίς να πιάνουν τόπο για κάποιον ή κάτι, τότε κι αυτό είναι το ίδιο κακό με τη σπατάλη. Η φιλαργυρία είναι μανία, είναι αρρώστια που προσβάλλει τον άνθρωπο, και δεν τον κάνει ωφέλιμο για την κοινωνία και για τους γύρω του. 
Στην τάξη μας την ώρα της Ευέλικτης ζώνης συζητήσαμε για την αξία της αποταμίευσης. Αρκετοί από τους μαθητές έχουν το δικό τους κουμπαρά στο σπίτι και αποταμιεύουν λίγα χρήματα από το χαρτζιλίκι τους! 
Στη συνέχεια, πραγματοποιήσαμε σχετικές δραστηριότητες για την Παγκόσμια ημέρα που μπορείτε να δείτε παρακάτω!




Τι λέτε; Θέλετε να μάθετε  την αξία της αποταμίευσης και των χρημάτων μέσα από παιχνίδια;
Ένα παιχνίδι που έχει σχεδιαστεί από την Eurobank

Επειδή μας αρέσει να διαβάζουμε βιβλία μπορείτε να κατεβάσετε και να διαβάσετε το πρωτότυπο παιδικό βιβλίο "Αν κάθε μέρα" για την αξία της αποταμίευσης, πατώντας στην εικόνα.
Αν έχετε ακόμη όρεξη μπορείτε να κατεβάσετε και να διαβάσετε στον ελεύθερο χρόνο σας το διδακτικό παραμύθι "Η Τσεπούλα και ο Κουμπαράκος" πατώντας την εικόνα!

Για να χαλαρώσετε δείτε τον
"Τζίτζικα και τον Μέρμηγκα"
από τους μύθους του Αισώπου

Οι Μύθοι του Αισώπου έχουν μια ιδιαίτερη χάρη, μια θαυμαστή απλότητα και άφταστη διδακτικότητα! Είναι παρμένοι από την καθημερινή ζωή και την φύση. Ο Αίσωπος έχει μια μοναδική δυνατότητα να δίνει στα ζώα ανθρώπινες ιδιότητες, ψυχή και λαλιά, σε τέτοιο βαθμό που να θεωρείς ότι αυτή ήταν κάποτε η πραγματικότητα και όλα αυτά που διηγείται έχουν συμβεί.


Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

Θετική διαπαιδαγώγηση χωρίς φωνές!!

H ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Παπακυργιάκη Χρύσα αναφέρει ότι η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού είναι ένα ιερό και δύσκολο συνάμα έργο για τον κάθε γονιό.
Θέλει υπομονή, επιμονή και πολύ πολύ ενημέρωση γύρω από το αντικείμενο. Το παιδί μας είναι μια πλαστελίνη, ένας άγραφος χάρτης και εμείς έχουμε την ευθύνη και την υποχρέωση να του δώσουμε όλα τα σωστά εφόδια για να ανταπεξέλθει και να αναπτυχθεί στο 100% των δυνατοτήτων του…
Ένα τόσο δύσκολο έργο πιέζει τον γονέα και πολλές φορές στην καλή μας πρόθεση να διδάξουμε κάτι στο παιδί μας, του φωνάζουμε και ασκούμε πίεση. Ξέρουμε φυσικά μέσα μας (και αν δεν το ξέρετε, το μαθαίνετε τώρα) ότι οι φωνές και ο αυταρχισμός μόνο το αντίθετο αποτέλεσμα μπορούν να φέρουν. Κανείς δεν έμαθε με φωνές, κανείς δεν αναπτύχθηκε συναισθηματικά με φωνές, κανείς δεν έμεινε αλώβητος ψυχολογικά με φωνές. Ναι όλοι επιβίωσαν αλλά με τι κόστος;

Ζώντας στο έτος 2017 είναι καιρός να πετάξουμε από πάνω μας αυτή την απαρχαιωμένη και κατά γενική ομολογία τελείως αναποτελεσματική μέθοδο και να μάθουμε να διδάσκουμε τα παιδιά μας με θετικές φράσεις, μια θετική διαπαιδαγώγηση με λίγα λόγια.
Η θετική διαπαιδαγώγηση έχει πολλαπλά οφέλη στο παιδί: βοηθά στην αυτοπεποίθησή του, αυξάνει την εμπιστοσύνη του παιδιού προς τον εαυτό αλλά και τον κόσμο, δίνει μια αισιόδοξη ματιά στο παιδί και την αίσθηση αυτοδυναμίας. Επίσης, βελτιώνει την ποιότητα της σχέσης του παιδιού με τον γονιό του και βοηθά στην ανάπτυξη της νοημοσύνης του παιδιού.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες φράσεις-κλειδιά, εναλλακτικές φράσεις, θετικά χρωματισμένες που θα βοηθήσουν προς αυτή τη κατεύθυνση διαπαιδαγώγησης:

1. «Θα μπορούσες να…»: αντί να πείτε ΟΧΙ στο παιδί σας, χρησιμοποιείτε αυτή τη φράση που θα του προσφέρει μια εναλλακτική. Είναι πολύ καλύτερο να μην χρησιμοποιείτε την τόσο αρνητική λέξη ΌΧΙ και επιπλέον δίνετε μια εναλλακτική και δείχνετε έτσι περισσότερο ευέλικτος.

2. «Αυτός είναι που μπορεί να σε βοηθήσει»: όταν το παιδί ή ο έφηβος σας ζητάει κάτι που δεν μπορείτε ή δεν είναι ο ρόλος σας να κάνετε, για παράδειγμα να του λύσετε μια άσκηση ή να του μιλήσετε για ένα θέμα που δεν γνωρίζετε, αντί να του πείτε «Δεν είναι δική μου δουλειά αυτό», του υποδεικνύετε ποιος μπορεί πραγματικά να τον βοηθήσει. Με αυτό τον τρόπο του προσφέρετε μια βοήθεια και δεν είστε «κλειστός» προς το παιδί σας.

3. Θετική ενίσχυση: εάν το παιδί σας έχει μια συμπεριφορά που δεν σας αρέσει, αντί να του φωνάζετε για να το σταματήσει, μπορείτε να μην δίνετε σημασία όταν φέρετε έτσι και εάν φερθεί με τον επιθυμητό τρόπο να τον αποζημιώσετε με ένα κοπλιμέντο, μια αγκαλιά, ένα μικρό δωράκι. Έτσι ενισχύετε την επιθυμητή συμπεριφορά και η άλλη σιγά σιγά φθίνει μέχρι που εξαφανίζεται.

4. Η τέταρτη τεχνική είναι αμφιλεγόμενη: μπορείτε να κάνετε μια συμφωνία το παιδί σας να κάνει κάτι…ας πούμε για παράδειγμα να στρώνει το κρεβάτι του ή να μην βρίζει. Εάν το κάνει, θα πληρώνει ένα αντίτιμο, για παράδειγμα θα κάνει μια μικρή αγγαρεία, ας πούμε να σας βοηθάει στο στρώσιμο του τραπεζιού ή να βάζει νερό στο κατοικίδιό σας ή να μην δει τηλεόραση για ένα απόγευμα. Αυτή η τεχνική μοιάζει λίγο τιμωρητική αλλά ουσιαστικά μαθαίνει στο παιδί ότι οι πράξεις του έχουν κάποιες συνέπειες και παράλληλα του μαθαίνει να αρχίσει να αναλαμβάνει κάποιες μικρές ευθύνες μέσα στο σπίτι, κάτι πάρα πολύ σημαντικό για την αυτονομία του αργότερα.

5. Σεβόμαστε το συναίσθημα του παιδιού: όταν προσπαθούμε να διδάξουμε κάτι στο παιδί μας πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι ότι θα υπάρξουν γκρίνιες, κλάματα, απογοητεύσεις και ξεσπάσματα. Στην περίπτωση αυτή, δεν αγνοούμε το παιδί μας ούτε κοροϊδεύουμε-υποτιμούμε το συναίσθημά του, αντιθέτως αγκαλιάζουμε συχνά το παιδί δεχόμαστε ότι νιώθει ανασφάλεια με την νέα συμπεριφορά μας και του λέμε θετικές και καθησυχαστικές φράσεις όπως «Καταλαβαίνω πως νιώθεις», «Έχεις δίκιο», «Ηρέμησε μικρό μου, σε αγαπάω πολύ», «Όλα θα πάνε τέλεια» κ.α. Αυτό δεν σημαίνει ότι μαλακώνετε, αλλά διδάσκετε κάτι στο παιδί σας με αγάπη. Εάν για παράδειγμα το παιδί βρίσει και εσείς αποφασίσετε να μην δει τηλεόραση για μια ώρα το απόγευμα και το παιδί (αναμενόμενο) κλαίει και σας παρακαλάει να δει τηλεόραση θα το αγκαλιάσετε και θα πείτε «Ναι έχεις δίκιο, αλλά κάναμε μια συμφωνία» και θα το πείτε όσες φορές χρειαστεί.
Μην ξεχνάτε ότι θέλει επιμονή και σταθερότητα. Τα παιδιά νιώθουν ασφάλεια με την σταθερότητα του γονέα και χρειάζονται όρια γιατί πολλά συναισθήματα είναι καινούρια για αυτά και δεν ξέρουν πώς να τα διαχειριστούν.

Έτσι ένα σταθερό εξωτερικό περιβάλλον βοηθά και ανακουφίζει από το εσωτερικό χάος που βιώνουν κάποιες φορές.

Θετική διαπαιδαγώγηση λοιπόν 
για πιο δυνατά παιδιά.


Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

28η Οκτωβρίου 1940

28η Οκτωβρίου 1940
Μια επέτειος, ένας θρύλος, μια μνήμη κι ένα χρέος
Δύο είναι οι μεγάλες επέτειοι του ελληνικού έθνους. Η 25η Μαρτίου, που μας θυμίζει τη μεγάλη επανάσταση ενάντια στον Τούρκο κατακτητή κι η 28η Οκτωβρίου, που θυμίζει την άμυνα στην Ιταλογερμανική, φασιστική επιδρομή.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άρχισε, όπως είναι γνωστό, το Σεπτέμβριο του 1939. Οι Ιταλοί από καιρό προκαλούσαν διάφορα επεισόδια, με αποκορύφωμα τον τορπιλισμό του πολεμικού πλοίου «Έλλη» στις 15 Αυγούστου 1940. Όλα αυτά έδειχναν την απειλή που πλησίαζε στην Ελλάδα.
Έτσι το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Ελλάδα, επέδωσε στον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Ιωάννη Μεταξά το τελεσίγραφο με το οποίο ο Μουσολίνι, ο ηγέτης της Ιταλίας, ζητούσε την κατοχή ορισμένων ελληνικών περιοχών. Αν η Ελλάδα δε δεχόταν, τότε θα τις καταλάμβανε με τα όπλα.
Κι ήταν ακριβώς αυτή την ιστορική στιγμή που ο Έλληνας πρωθυπουργός απάντησε το «ΟΧΙ», γνωρίζοντας πως μεγαλύτερο αγαθό από το αγαθό της ελευθερίας δεν υπάρχει. Την ίδια απάντηση έδωσαν στην πράξη, όλοι οι Έλληνες μαζί καθώς ξεχύθηκαν στους δρόμους και ζητούσαν όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, να προσφέρει σ’ αυτόν τον πόλεμο.
Ο Μουσολίνι με 100.000 στρατιώτες που είχε συγκεντρωμένους στην Αλβανία, πίστευε πως θα καταχτούσε την Ελλάδα με τόση ευκολία σαν να έκανε περίπατο. Ενώ όμως στην αρχή οι Έλληνες αποτραβήχτηκαν από τα σύνορα και οι Ιταλοί κατέλαβαν μικρές ελληνικές περιοχές, στις 14 Νοεμβρίου αρχίζει η αντεπίθεση και τα ελληνικά στρατεύματα γνωρίζουν μεγάλες επιτυχίες, όπως στη μάχη της Πίνδου, στην Ήπειρο και στη δυτική Μακεδονία. Μια επίθεση που έκαναν οι Ιταλοί την άνοιξη, τέλειωσε χωρίς επιτυχία. Οι Έλληνες πολεμούσαν σα λιοντάρια.
Βοηθός σ’ αυτόν τον πόλεμο, για τους Έλληνες, ήταν το ορεινό έδαφος που τους επέτρεπε να οργανώνουν ισχυρές αμυντικές θέσεις. Ακόμα και ο βαρύς χειμώνας βοήθησε τις προσπάθειες των Ελλήνων στρατιωτών παρόλο που υπέφεραν και αυτοί όπως και οι Ιταλοί. 
Οι Έλληνες πολεμούσαν χρησιμοποιώντας πολύ λιγότερο στρατιωτικό εξοπλισμό και με αριθμητική δύναμη πολύ μικρότερη από αυτή του εχθρού. Όμως η εθνική ενότητα, έδωσε τη νίκη στον ελληνικό στρατό.
Μια από τις χρυσές σελίδες της Ιστορίας μας αποτελεί η Ηπειρώτισσα Γυναίκα. Η αυθόρμητη προσφορά, η αυτοθυσία και το μεγαλείο της ψυχής των γυναικών της Ηπείρου, «έγραψαν» μαζί με τους ηρωικούς στρατιώτες μας, το έπος του ’40.
Οι  γυναίκες αυτές έδωσαν το δικό τους παρών στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο στην Πίνδο κουβαλώντας όπλα, πολεμοφόδια και τρόφιμα στους φαντάρους μας αλλά και μεταφέροντας τραυματίες, κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, μέσα από χαράδρες, γκρεμούς και σκαρφαλώνοντας σε υψόμετρο 2.000 και 2.500 μέτρων. 
Οι υπηρεσίες που προσέφεραν πολύτιμες και πρέπει όλοι μας να νιώθουμε υπερηφάνεια για την παρουσία και τον αγώνα τους.

Ακούστε το τραγούδι από τη Μαρινέλλα που είναι αφιερωμένο στις Γυναίκες Ηπειρώτισσες!
Εθαυμάσθησαν οι γυναίκες αυτές.

Όταν ο Μουσολίνι αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε για το στρατό του σωτηρία, ζήτησε τη βοήθεια του σύμμαχού του Χίτλερ. Έτσι τον Απρίλιο του 1941 η ναζιστική Γερμανία επιτίθεται κατά της Ελλάδας. Και στη δεύτερη αυτή εισβολή η Έλληνες απάντησαν και πάλι «ΟΧΙ». Μόνοι τους αντιμετώπισαν δύο μεγάλες δυνάμεις και λίγες μέρες αργότερα υπέκυψαν με ψηλό και περήφανο μέτωπο. Έτσι άρχισαν τα μαύρα χρόνια της γερμανοϊταλικής κατοχής της Ελλάδας.
Για τέσσερα σχεδόν χρόνια οι Έλληνες υπέφεραν από την πείνα τις στερήσεις αλλά και από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις. Πολύ σύντομα όμως οι Έλληνες ξαναβρήκαν τη δύναμη να επαναστατήσουν εναντίον του εισβολέα. Οργάνωσαν αντάρτικες ομάδες στα βουνά, τύπωναν παράνομες εφημερίδες ενώ πολλοί διέφυγαν στην Αίγυπτο όπου δημιουργήθηκε ένας νέος ελληνικός στρατός, που πολέμησε μαζί με τους άλλους συμμάχους μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Σήμερα εορτάζουμε την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχερνώ, δηλαδή τη γιορτή προς τιμή της Παναγίας, η οποία σκεπάζει (σκέπει) και προστατεύει το λαό του Θεού. Μας σκεπάζει με τις προσευχές της, με τις παρακλήσεις της και με τα δάκρυά της.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι η εποποιία του 1940, αποτελεί ένα θαύμα, είναι ένα από τα πολλά θαύματα στην ιστορία των Ελλήνων. Δεν μπορεί να είναι καρπός αποκλειστικά ανθρώπινου αγώνα. Η θεϊκή χάρη συνεργάσθηκε με την ανθρώπινη προσπάθεια. 

Απολυτίκιο Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου 
Γιατί στα κρίσιμα χρόνια του πολέμου οι Έλληνες εμπιστεύθηκαν στα χέρια της Παναγίας τον αγώνα τους. Ζήτησαν τη μητρική προστασία της για να υπερασπιστούν τα δίκαιά τους. Και ήταν τόση η πίστη τους, ώστε την έβλεπαν να τους εμψυχώνει και να τους σκεπάζει, καθώς πολεμούσαν απεγνωσμένα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας. 

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα βίντεο με ένα συγκλονιστικό θαύμα της εμφάνισης της Παναγίας από έναν άνθρωπο που το έζησε αυτοπροσώπως....
Το «ΟΧΙ» είναι το μέγιστο κατόρθωμα της ενότητας και αποφασιστικότητας των Ελλήνων. Είναι σταθμός με βαθύ νόημα γιατί θα συμβολίζει αιώνια την πάλη του δίκαιου με το άδικο, την πάλη για την αρετή και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η 28η Οκτωβρίου θα παραμείνει πάντα μια ζωντανή δύναμη κι ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού έθνους. 
Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον γενναίο παππού μου, ο οποίος πολέμησε στα βουνά της Ηπείρου ενάντια στους κατακτητές...Ο αγώνας του με δίδαξε κι εμένα να αγωνίζομαι για το δίκαιο, το τίμιο και το ηθικό...
Είναι χρέος και καθήκον μας να θυμόμαστε τις θυσίες των προγόνων μας. Να μας εμπνέουν με τη στάση τους έτσι ώστε κι εμείς στις μέρες να λέμε "ΟΧΙ" στη θεσμική αποδόμηση της ελληνικής κοινωνίας, να λέμε "ΟΧΙ" στην αποδόμηση του θεσμού της οικογένειας και της εκκλησίας.Εξάλλου...
«Λαοί που χάνουν τις ρίζες τους, δεν έχουν μέλλον»
Χρόνια πολλά σε όλους μας με υγεία & τιμή στους ένδοξους προγόνους μας...