Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Σοφά λόγια...

Οι φίλοι είναι σαν τα άστρα, υπάρχουν πολλά και λάμπουν τα περισσότερα, αλλά μόνο ένα ξεχωρίζεις κάθε φορά...
Αν κάποτε σου χαρίσουν τσουκνίδα, χάρισε τους τριαντάφυλλο και θα δεις ότι αυτοί θα πονέσουν πιο πολύ!
Σοφός δεν είναι αυτός που ξέρει να μιλάει, αλλά αυτός που σκέφτεται πρώτου μιλήσει.
Έκλαιγα επειδή δεν είχα παπούτσια, ώσπου είδα κάποιον που δεν είχε πόδια...
Δεν πάμε να γκρεμίσουμε αυτούς που μας γκρέμισαν, πάμε να τους δείξουμε πως δεν πέσαμε!
Μην ψάξεις ποτέ να βρεις κάτι τέλειο για να το αγαπήσεις. Αγάπησε κάτι ατελές και τελειοποίησε το με την αγάπη σου!
Τα πιο σοβαρά πράγματα λέγονται στην πλάκα!
Πέρασαν πολλά χρόνια από τη ζωή μου για να καταλάβω ότι το "α" και το "ω" είναι η αρχή και το τέλος της λέξης "αγαπώ."
Ο καθένας έχει τρεις χαρακτήρες, αυτόν που δείχνει, αυτόν που έχει, και αυτόν που νομίζει ότι έχει!!!
Όταν σε πολεμούν και εσύ γελάς δε σε νικούν, τους νικάς!
Η ζωή είναι ένας αγώνας. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αλλά η αξιοπρέπεια με την οποία δίνεις αυτό τον αγώνα....
Όποιος φοβάται να μην πέσει, πρέπει σε όλη του τη ζωή να σέρνεται κάτω.
Ένα χαμόγελο αξίζει πολλά. Κάνει πλούσιο εκείνον που το παίρνει, χωρίς να κάνει φτωχότερο εκείνον που το δίνει!!
Η μεγαλύτερη ευτυχία στη ζωή είναι να ξέρεις πως σ' αγαπούν επειδή είσαι ο εαυτός σου, ή σωστότερα ότι σ' αγαπούν παρ' όλο που είσαι ο εαυτός σου.
Αν θέλεις να κάνεις τον εαυτό σου πιο πλούσιο, μην του δίνεις περισσότερα χρήματα, απλώς αφαίρεσε του την επιθυμία να πλουτίσει.
Μη ντρέπεσαι για τα δάκρυά σου. 
Η ντροπή ανήκει σ' αυτόν που σε έκανε να κλάψεις...
Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη και το λουλούδι άνθισε, το πουλί κελάηδησε και ο άνθρωπος δάκρυσε.


Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας!!!

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Παιδί & Κυκλοφοριακή Αγωγή!

Όλοι μας θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν και να επιστρέφουν από τα σχολεία τους ασφαλή. Να θυμάστε ότι οι γονείς είναι εκείνοι που δίνουν τα πρώτα μαθήματα κυκλοφοριακής αγωγής στο παιδί.
Γι' αυτό θεωρώ σκόπιμο να σας παραθέσω μερικές χρήσιμες συμβουλές από τη συνεργασία μου με την Ελληνική Τροχαία.

->Αναζητήστε την πιο ασφαλή διαδρομή, που πρέπει να ακολουθεί το παιδί σας, για να φθάσει και να επιστρέψει από το σχολείο του.
->Η πιο σύντομη διαδρομή δεν είναι απαραίτητα και η πιο ακίνδυνη. Ελέγξετε πολλές φορές το δρομολόγιο για το σχολείο του παιδιού σας. Όταν καταλήξετε στην πιο κατάλληλη διαδρομή, φροντίστε να τη διανύσετε πολλές φορές μαζί του, έτσι ώστε να του αποτυπωθεί σωστά.
->Ακολουθώντας καθημερινά την ίδια διαδρομή, θα μπορεί σιγά-σιγά να γνωρίσει όλες τις ιδιαιτερότητες και ιδιομορφίες του δρομολογίου και κατά συνέπεια τους ενδεχόμενους κινδύνους.
->Το παιδί πρέπει να μάθει να σταματά στην άκρη του πεζοδρομίου, πριν περάσει στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Πρέπει να μάθει να ελέγχει προσεκτικά αριστερά και δεξιά το δρόμο και να τον διασχίζει μόνο όταν θα είναι απόλυτα σίγουρο ότι δεν περνούν οχήματα.
->Μάθετε στο παιδί σας να αντιλαμβάνεται σωστά πότε ένα όχημα είναι μακριά ή κοντά του. Μια κακή εκτίμηση μπορεί να οδηγήσει σε ατύχημα.
->Κρατάτε πάντα από το χέρι το παιδί σας που πρέπει να βαδίζει στην εσωτερική πλευρά του πεζοδρομίου.
->Μάθετε στο παιδί σας ότι ακόμα και στις διαβάσεις των πεζών πρέπει να είναι εξίσου προσεκτικό. Και στην περίπτωση αυτή ισχύει ο προσεκτικός έλεγχος του δρόμου δεξιά και αριστερά.
->Ιδίως τις βραδινές ώρες, το κίτρινο χρώμα στα ρούχα του παιδιού ή τα αντανακλαστικά αυτοκόλλητα, βοηθούν τους οδηγούς να αντιληφθούν καλύτερα την παρουσία του στο δρόμο.
->Αν στο σχολείο ή τη διαδρομή υπάρχει έλλειψη ή φθορές σε σηματοδότες ή πινακίδες (οδικά σήματα), ενημερώστε άμεσα τους αρμόδιους φορείς.


Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Η Κυριακή του Θωμά

Η Κυριακή του Θωμά εορτάζεται 7 μέρες μετά από το Άγιο Πάσχα.
Ο Απόστολος Θωμάς (πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερες πληροφορίες) απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή Του, επισκέφθηκε τους Μαθητές Του στο υπερώον όπου ήταν συνηγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, ζήτησε να Τον δη και να ψηλαφίσει τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και την πλευρά Του. Ο Χριστός όταν επισκέφθηκε και πάλι τους Μαθητές Του μετά από οκτώ ημέρες, κάλεσε τον Απόστολο Θωμά να ψηλαφήσει τα σημάδια των πληγών στο Σώμα Του. Τότε ο Απόστολος Θωμάς Τον ανεγνώρισε και Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του. Τον ανεγνώρισε από τις πληγές του Σταυρού, οι οποίες αποτελούν σημάδι της αγάπης Του, αλλά και της δυνάμεώς Του. Την ομολογία του Θωμά οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν σωτήριο. Και πραγματικά οδηγεί στην σωτηρία όλους εκείνους που την απευθύνουν στον Χριστό εκζητώντας ταπεινά το έλεός Του.

Το γεγονός ότι ο Απόστολος Θωμάς αρχικά απουσίαζε κατά την εμφάνιση του Χριστού στους Μαθητές Του, φαίνεται ότι ήταν οικονομία Θεού, για να γίνει πιστευτό το θαύμα της Αναστάσεως και να διαλυθεί κάθε είδους αμφιβολία.

Ο Απόστολος Θωμάς, μετά την Πεντηκοστή, κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους, τους Πέρσες, τους Μήδους και τους Ινδούς και είχε μαρτυρικό τέλος.
Παρακάτω παρατίθεται ένα απόσπασμα Ραδιοφωνικής ομιλίας, που μεταδόθηκε στην καθαρεύουσα από το Σταθμό της Λάρισας στις 1-5-1949 από τον † ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο.

"Ὁ Θωμάς, ἀγαπητοί μου, ἦταν ἐξ ἀρχῆς χαρακτήρας εἰλικρινής. Εἶχε ἁγνότητα καὶ ἀνιδιοτέλεια. Ἐπιθυμοῦσε νὰ βρῇ τὴν ἀλήθεια, νὰ τὴν ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ θυσιαστῇ γι᾽ αὐτήν. Γι᾽ αὐτό, ὅταν στὴν Ἁγία Γῆ ἀντήχησε ἡ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ Θωμάς ἔτρεξε νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ. Ἀκολούθησε τὸν Κύριο μὲ ἀφοσίωσι καὶ αὐταπάρνησι.

Ὅταν Κύριος μὲ τοὺς μαθητὰς ἔμαθε στὴν ἔρημο πέραν τοῦ Ἰορδάνου ὅτι ὁ φίλος του Λάζαρος ἀσθενεῖ, εἶπε· Πρέπει νὰ πᾶμε πάλι στὴν Ἰουδαία. Τότε λοιπόν, ἐνῷ οἱ ἄλλοι μαθηταὶ φοβήθηκαν, ὁ Θωμάς εἶπε τὰ ἑξῆς, ποὺ δείχνουν ὅτι δὲν ἦταν δειλός· «Ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ᾿ αὐτοῦ» (Ἰω. 11,16)· κι ἂν ἀκόμη μᾶς περιμένῃ θάνατος, ἂς συνοδεύσουμε τὸν Διδάσκαλό μας.

Μὲ τὰ ἴδια λόγια ὅμως φανέρωνε συγχρόνως καὶ τὴν ἄλλη ὄψι τοῦ χαρακτῆρός του, τὴ μελαγχολική του διάθεσι. Ἦταν τύπος ποὺ βλέπει τὰ πάντα ἀπὸ τὴ σκοτεινή τους πλευρά. Στὴ φαντασία τοῦ τύπου αὐτοῦ κυριαρχοῦν τὰ θλιβερά, ποὺ νομίζει ὅτι θὰ ἐξακολουθήσουν ἐπ᾿ ἄπειρον.

....Ζοῦμε καὶ κινούμεθα μὲ τὴν πίστι, τὴν ἐμπιστοσύνη ποὺ δείχνουμε καὶ μᾶς δείχνουν. Ἐάν, Θωμᾶ, αὐτὸ ποὺ ζητᾷς ἐσὺ ὡς προϋπόθεσι γιὰ νὰ πιστέψῃς τὸ ζητοῦσαν καὶ ὅλα τὰ ἑκατομμύρια τῶν Χριστιανῶν ποὺ ἔζησαν, ζοῦν καὶ θὰ ζήσουν, θὰ ἔπρεπε ὁ Θεάνθρωπος νὰ μένῃ διαρκῶς στὴ γῆ, νὰ πηγαίνῃ συνεχῶς ἀπὸ τὸ ἕνα σημεῖο τῆς ὑφηλίου στὸ ἄλλο καὶ νὰ ὑποβάλλεται σὲ λεπτομερῆ ἐξέτασι ἀπὸ κάθε ἰδιότροπο καὶ περίεργο.

Δὲν βρίσκεις παράλογη καὶ αὐθάδη μιὰ τέτοια ἀπαίτησι; «Ἐὰν μὴ ἴδω…, οὐ μὴ πιστεύσω», λέει ὁ Θωμάς. Καὶ ὅμως ὁ Κύριος, ποὺ ὑπέμεινε τὰ πάντα χάριν τοῦ ἀνθρώπου, ὑποχωρεῖ στὴν ἀπαίτησί του. Ὄχι ἀπὸ ἀδυναμία, ἀλλ᾿ ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν ἀπόστολό του, ποὺ δὲν θέλει νὰ τὸν βλέπῃ μέσα στὴν ἀγωνία καὶ ἀμφιβολία τῆς ἀπιστίας.

...Ἀλλὰ τὰ λόγια σου, ἀπόστολε Θωμᾶ, «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» τὰ ἐπαναλαμβάνουν ἀναρίθμητες ψυχές. Δὲν ἔζησαν στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ, δὲν τὸν εἶδαν. Κι ὅμως τὸν ἀγάπησαν περισσότερο ἀπὸ τοὺς συγχρόνους του. Ἡ χρονικὴ ἀπόστασις καθόλου δὲν μείωσε τὴν πίστι, τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλπίδα τους. Καὶ στὴν πατρίδα μας ὑπάρχουν τέτοιες ψυχές.

Πέρασαν θλίψεις καὶ πειρασμούς, ἀλλὰ δὲν κάμφθηκαν, δὲν γόγγυσαν. Μέσα σὲ πρωτοφανεῖς συμφορὲς στάθηκαν ὄρθιες καὶ σάλπισαν· «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»!

Παρ᾿ ὅλο ὅτι ὁ ὑλισμὸς καὶ ἡ ἀθεΐα σαρώνουν, ὁ ὀρθολογισμὸς καὶ ἡ ἄρνησις ζητοῦν νὰ σκιάσουν τὸν ἥλιο τῆς πίστεως, ἐν τούτοις ὑπάρχουν -καὶ θὰ ὑπάρχουν πάντοτε- πιστοί.

Αὐτοὶ εἶνε στενὰ συνδεδεμένοι μὲ τὸ Χριστό – νά τὸ μυστικό τους. Ἔχουν ἀνάμεσά τους τὸν ἀναστάντα Κύριο. Μποροῦν κι αὐτοὶ νὰ ποῦν «Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον». Ὁ Κύριος εἶνε πάντοτε παρὼν μεταξὺ τῶν πιστῶν. Γι᾿ αὐτοὺς εἶπε ὁ Κύριος τὸ «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες» (Ἰω. 20,29)."

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Η Ζωοδόχος Πηγή

Σήμερα εορτάζει η Ζωοδόχος Πηγή ή η Θεοτόκος των Πηγών κι εορτάζεται πάντα 5 μέρες μετά το Άγιο Πάσχα.
Με το όνομα η Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (= ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.
Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:
α) Η πρώτη, που εξιστορεί ο Νικηφόρος Κάλλιστος αναφέρει ότι: Ο μετέπειτα Αυτοκράτορας Λέων ο Θράξ ή Λέων ο Μέγας (457 – 474 μ.Χ.), όταν ερχόταν ως απλός στρατιώτης στην Κωνσταντινούπολη, συνάντησε στη Χρυσή Πύλη έναν τυφλό που του ζήτησε νερό. Ψάχνοντας για νερό, μια φωνή του υπέδειξε την πηγή. Πίνοντας ο τυφλός και ερχόμενο το λασπώδες νερό στα μάτια του θεραπεύτηκε. Όταν αργότερα έγινε Αυτοκράτορας, του είπε η προφητική φωνή, πως θα έπρεπε να χτίσει δίπλα στην πηγή μια Εκκλησία. Πράγματι ο Λέων έκτισε μια μεγαλοπρεπή εκκλησία προς τιμή της Θεοτόκου στο χώρο εκείνο, τον οποίο και ονόμασε «Πηγή».

Ο Κάλλιστος περιγράφει τη μεγάλη αυτή Εκκλησία με πολλές λεπτομέρειες, αν και η περιγραφή ταιριάζει περισσότερο στο οικοδόμημα του Ιουστινιανού. Ιστορικά πάντως είναι εξακριβωμένο, ότι το 536 μ.Χ. στη Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως, υπό τον Πατριάρχη Μηνά 536 – 552 μ.Χ.), λαμβάνει μέρος και ο Ζήνων, ηγούμενος «του Οίκου της αγίας ενδόξου Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας εν τη Πηγή».

β) Η δεύτερη, που εξιστορεί ο ιστορικός Προκόπιος, τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σ’ ένα θαυμάσιο τοπίο με πολύ πράσινο, νερά και δένδρα. Εκεί, σαν σε όραμα, είδε ένα μικρό παρεκκλήσι, πλήθος λαού και έναν ιερέα μπροστά σε μια πηγή. Αυτή «Είναι η πηγή των θαυμάτων» του είπαν. Και έχτισε εκεί μοναστήρι με υλικά που περίσσεψαν από την Αγιά Σοφία. Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.

Γράφοντας τον 14ο αι. μ.Χ. για το αγίασμα της Πηγής ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει, από διάφορες πηγές, ένα κατάλογο 63 θαυμάτων, από τα οποία τα 15 φθάνουν ως την εποχή του.
Απολυτίκιο Ζωοδόχου Πηγής
Η αναβλύζουσα Θειον ύδωρ αθάνατον, η προχέουσα ρείθρα ζωής αέναα· τοις προστρέχουσι πιστώς τη Ζωοδόχο σου Πηγή και ταύτα αρυoμένοι, βραβεύεις νυν τε παρθένε ρώσιν και θεραπείαν, και συμφορών απολύτρωσιν.

Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών.
Το δε αγίασμα βρίσκεται στον υπόγειο Ναό και αποτελείται από μαρμαρόκτιστη πηγή, το νερό της οποίας θεωρείται αγιασμένο. Απ’ εδώ διαδόθηκε ο τύπος της Παναγίας Ζωοδόχου Πηγής σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο. Είναι αξιοσημείωτο ότι ψηφιδωτή παράσταση της εικόνας σώζεται στον εσωνάρθηκα της Μονής της Χώρας.
Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας.

Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί». Μπαλούκ στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 μ.Χ. ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος. Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή Ζωοδόχος Πηγή διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.
πηγή: proseuxi.gr

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Τι είναι αγάπη;

Αγάπη, είναι μια από τις πιο δημοφιλής λέξεις στον κόσμο.
Αγάπη σημαίνει για τον κάθε άνθρωπο 
και κάτι διαφορετικό. 
Τι σημαίνει αυτή η λέξη που τη λένε αγάπη; 
Ποιος είναι ο ορισμός της λέξης αγάπη;
Όταν τα δάκρυα μετατρέπονται σε γέλιο..αυτό είναι αγάπη 
Όταν μια οικογένεια είναι ενωμένη..αυτό είναι αγάπη
Όταν ο φτωχός λάβει βοήθεια..αυτό είναι αγάπη 
Όταν υπάρχει γενναιοδωρία σ' αυτούς που ζητάνε...
αυτό είναι αγάπη 
Όταν δίνεται βοήθεια σ' αυτούς που υποφέρουν και δυστυχούν..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν υπάρχει μέριμνα για τους άστεγους..αυτό είναι αγάπη 
Όταν υπάρχει κατανόηση στα λάθη των άλλων..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν μπορούμε να ακούσουμε τους άλλους την ώρα που έχουν ανάγκη να μιλήσουν.. αυτό είναι αγάπη 
Όταν βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση των άλλων πριν να εκφράσουμε την άποψη μας.... αυτό είναι αγάπη 
Όταν δεν κλείνουμε τα μάτια μας στην αδικία..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν αναγνωρίζουμε πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μεταξύ τους με διαφορετικά ταλέντα και χαρίσματα..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν υπάρχει αποδοχή για τα διαφορετικά πιστεύω των άλλων..
αυτό είναι αγάπη  
Όταν τα όπλα μετατρέπονται σε χρήσιμα εργαλεία..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν ζούμε σε αρμονία με τη φύση χωρίς να την καταστρέφουμε..
αυτό είναι αγάπη 
Όταν χαλιναγωγούμε τη γλώσσα μας για να μην πληγώσουμε τους γύρω μας... αυτό είναι αγάπη 
Όταν δείχνουμε ανεκτικότητα και μακροθυμία στην αρνητική συμπεριφορά των άλλων απέναντι μας...
αυτό είναι αγάπη 
Όταν μπορούμε να δούμε τον Θεό κάθε φορά που κοιτάζουμε έναν άνθρωπο..αυτό είναι αγάπη 

Τραγούδι:Αυτό είναι αγάπη 
.....και με την ευκαιρία..
τι ορισμό θα δίνατε εσείς για την αγάπη;

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Διαβάζοντας για το δάσος, μέσα στο δάσος!

Η άνοιξη προσφέρεται για εξορμήσεις στη φύση αλλά και για φιλαναγνωσία καθώς η 2α Απριλίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Γιατί λοιπόν να μην διαβάσετε, όλοι μαζί, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μικρές ιστορίες για τα δάσος;
Αναγνωστικές προτάσεις που ενδείκνυνται για την περίπτωση:

Παιδικά εικονογραφημένα:

*Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα, του Jean Giono, εκδ. Παπαδόπουλος
*Το δέντρο που έδινε, Shel Silversein,, εκδ. Δωρικός.

Εκτενέστερη φόρμα για μεγαλύτερα παιδιά, μπορεί να διαβαστούν αποσπάσματα:

*Aνάσες και ψίθυροι του δάσους, της Λίτσας Ψαραύτη, εκδ. Παπαδόπουλος.
*Σιλουανή, του Θεοδωρή Παπαϊωάννου, εκδ. Ίκαρος.
*Τα ψηλά βουνά, του Ζαχαρία Παπαντωνίου, εκδ. Εστία. 
*Η πέμπτη πόλη των Δωριέων, του Κώστα Στοφόρου, εκδ.Κέδρος.

Και βέβαια τα κλασικά παραμύθια που εκτυλίσσονται στο δάσος, Κοκκινοσκουφίτσα, Χάνσελ και Γκρέτελ, Κοντορεβιθούλης, Χιονάτη κλπ. σε αφήγηση δική σας, προσαρμοσμένη στην ηλικία των παιδιών, θα δώσουν αφορμή για ενδιαφέρουσες συζητήσεις. 

Μικρό μυστικό: Το δάσος είναι ο τόπος δοκιμασιών που πρέπει να περάσει ο ήρωας για να οδηγηθεί στην ενηλικίωση. Οι αδερφοί Grimm, που συνέλεξαν και εξέδωσαν τα κλασικά παραμύθια, συνέβαλαν στη δημιουργία της εικόνας του σκοτεινού και γεμάτου κινδύνου δάσος.

© Petr Bambousek/Bird Photographer of the Year 2018 finalist





Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Χριστός Ανέστη: Μήνυμα θάρρους και τόλμης!

Η Ανάσταση του Χριστού εκπέμπει το μήνυμα του θάρρους  και της τόλμης. Και τα δύο είναι απολύτως αναγκαία  για τον  πολύπλευρο  καθημερινό μας αγώνα.

«Εσείς μη φοβάστε» ήταν  τα πρώτα λόγια που άκουσαν οι πιστές και αφοσιωμένες στον Ιησού Μυροφόρες  από τον ολοφώτεινο  Άγγελο στον κενό τάφο του αναστάντος Χριστού.
Οι μαθήτριες του Χριστού κρατώντας τα μύρα δεν φοβήθηκαν ούτε το σκοτάδι ούτε το μίσος των Ιουδαίων αρχόντων. Μόνες γυναίκες «βαθιά χαράματα» (Λουκά 24,1) πήγαν στον Τάφο του Κυρίου, για εκπληρώσουν τα ταφικά έθιμα και να εκδηλώσουν την λατρεία τους προς τον Ιησού.

Πολύ αναγκαίο αυτό το μήνυμα της τόλμης και του θάρρους για όλους εμάς, αδελφοί, αφού η ατολμία, η δειλία, η παραίτηση και τελικά η κατάθλιψη διακατέχουν  τις ψυχές πολλών σημερινών ανθρώπων. Ακόμα και των Ορθοδόξων πιστών, όπως φανερώνουν πολλά γεγονότα των ημερών μας.
Όμως ο Κύριος επέπληξε τους μαθητές του, όταν έδειξαν δειλία στην τρικυμία και απέδωσε τη συμπεριφορά τους στην ολιγοπιστία: «τί δειλοί ἐστέ, ὀλιγόπιστοι;». (Ματθ. 8,26). Και ο Απ. Παύλος τονίζει σε όλους τους πιστούς ότι «το πνεύμα που μας έδωσε ο Θεός δεν είναι πνεύμα δειλίας, αλλά  πνεύμα δύναμης» (Β´ Τιμ.1,7).

Όσοι λοιπόν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον αναστημένο Ιησού και ακολουθούμε τα βήματά του με συνέπεια, δεν σταματούμε στις δοκιμασίες και τους ποικίλους πειρασμούς, που καθημερινά δεχόμαστε από την ποικιλόμορφη κρίση της εποχής, τις ασθένειες και τον ανομολόγητο πόνο. Το φρόνημά μας είναι σταυροαναστάσιμο και οι ενέργειές μας  διαπνέονται από γενναιότητα, ανδρεία και τόλμη. Διότι ο Θεάνθρωπος Ιησούς υπέστη τα φρικτά πάθη, εσταυρώθη, αλλά την Τρίτη ημέρα ανέστη εκ νεκρών, καταργώντας οριστικά τη φθορά και τον θάνατο.

Χριστός Ανέστη!
Αλλά πώς εκφράζεται αυτή η χριστιανική τόλμη που απορρέει από την Ανάσταση του Θεανθρώπου;

-Πρώτα απ´ όλα με την απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη μας στον Κύριό μας.

-Με τον  καθημερινό πνευματικό μας αγώνα, τη ζωή της προσευχής και της άσκησης, για να λάμψει το φως του Χριστού στο πρόσωπό μας. 

-Με την αδιάπτωτη μετάνοια και την προσφυγή στο έλεος του Θεού σε στιγμές αδυναμίας και πτώσης, που πολλές φορές συναντά ο πιστός στην πορεία της πνευματικής του προκοπής.

Μη ξεχνάμε, ότι ο άγιος δεν είναι ο αναμάρτητος, αλλ᾽ ο αγωνιστής που μεταβάλλει τον νου του, τις επιλογές και την κατεύθυνσή του. Ο αθλητής που δεν παραιτείται από τον αγώνα, αλλά, όταν πέσει ή αλλάξει πορεία,  τολμά να σηκωθεί όρθιος. Να στρέψει το βλέμμα του στον Ουρανό και να επικαλεσθεί τη φιλανθρωπία του θεού και τη λυτρωτική του χάρη, για να συνεχίσει.
Τόλμη, παρρησία, χρειάζεται στην εποχή μας, για να δώσουμε στον σύγχρονο κόσμο την μαρτυρία του θησαυρού της πίστεώς μας.  Σ’ έναν κόσμο που το κακό έχει αποθρασυνθεί και παρουσιάζεται ως το φυσιολογικό και το κανονικό και οι ανθρώπινες αξίες έχουν χάσει τη σημασία τους.

Τι άραγε να σημαίνει, πώς και πού εφαρμόζεται η ειρήνη, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός τους περιβάλλοντος, η ισονομία, η ισοπολιτεία, η πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά;

Η δική μας η  μαρτυρία προσφέρεται με όσα λέγουμε και όσα πράττουμε στο στενό και το ευρύτερο περιβάλλον μας. Και πρέπει να είναι αληθινή, τολμηρή και δυναμική. Όπως η μαγιά που δίνει τη ζωή στο αλεύρι, για να γίνει το ψωμί που τρέφει τους ανθρώπους.

+Ο Πισιδίας Σωτήριος

Χριστός Ανέστη σε όλους τους αναγνώστες 
με υγεία, τόλμη, δύναμη, πίστη, ελπίδα & θάρρος
 σε κάθε στιγμή της ζωής σας!!!

Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή του Χριστού;

Ποια ήταν η πιο σημαντική στιγμή του Χριστού; 

Ούτε τα θαύματα, ούτε οι θεραπείες, ούτε τα μέγιστα σημεία, αλλά εκείνη την στιγμή που έγινε απόλυτα "ευάλωτος". Η στιγμή της άκρας ταπείνωσης Του... Η ώρα του Σταυρού, του φόβου, της αγωνίας, της αγάπης που γίνεται θυσία. "Ανήμπορος" και "ανυπεράσπιστος". Προδομένος και ξεχασμένος από όλους, σαν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος που μάχεται με την ελπίδα και την απόγνωση. Η δόξα του είναι ο Σταυρός του, ο φόβος, η αγωνία η ολική παράδοση στο θείο θέλημα, στο σχέδιο της Θείας οικονομίας. 
Γιατί τα θαύματα, οι θεραπείες, τα σημεία, η ανάσταση, ήταν πολύ κοντά στην Θεϊκή του φύση. Η κένωση όμως, η ταπείνωση, ο εξευτελισμός, ο πόνος και η μεγίστη δοκιμασία αυτός ο ασήκωτος σταυρός ολάκερης της ανθρωπότητας, ήταν επιλογή του και μόνο. Κένωσε τον εαυτό του. Έχασε κάτι για να γίνει άνθρωπος και να μπει στην ιστορία της ανθρωπότητας με σκοπό να την σώσει. Αφήνει την Ουράνια μακαριότητα για να εισέλθει στην ανθρώπινη τραγικότητα. Κι αυτό μας διδάσκει ένα ήθος, ότι η αγάπη ξέρει να χάνει για να σώσει. 
Η πιο ιερή στιγμή ενός ανθρώπου είναι εκείνη που φανερώνεται ως ευάλωτος μπροστά μας. Ένας άνθρωπος που ξεσκεπάζει τα πάθη του ή φανερώνει την αδύναμη πλευρά της ύπαρξης του, είναι απόλυτα αγαπητός και ιερός. Γι αυτό ίσως και να μην υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία-αστοχία, από το να εκμεταλλευόμαστε τις αδύναμες στιγμές και πλευρές μιας ανθρώπινης ψυχής. Την στιγμή που ο άλλος ξεγυμνώνεται μπροστά μας, μια μονάχη κίνηση υπάρχει, να τον ντύσουμε με την αγάπη. Ο Χριστός την ώρα του Σταυρού φανερώνει μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Εμείς βέβαια θα θέλαμε να κατέβει από τον Σταυρό, μα δεν αντέχουμε να μας θυμίζει τι σημαίνει αλήθεια να αγαπάς.

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Μ.Σάββατο: Η Ταφή του Κυρίου

Το Μεγάλο Σάββατο (πατήστε κι εδώ για περισσότερες πληροφορίες σε παλαιότερο άρθρο του blog) είναι η τελευταία ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Ενώ το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη για να μεταφέρει στους νεκρούς τον Λόγο Του.
Το σώμα του Χριστού έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει την φθορά που γνωρίζουν όλοι οι νεκροί. Καθώς παραμένει ενωμένο με την θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού βρίσκεται στο χώρο του θανάτου, όπου κηρύττει την μετάνοια. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας. Που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων κι αυτών που ήταν εν ζωή, αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο. Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού. Και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.
Εν τω μεταξύ, οι Αρχιερείς με την άδεια του Πιλάτου, εγκαθιστούν φρουρά έξω από το μνήμα του Χριστού. Αυτό το έκαναν για να μην μπορέσουν οι μαθητές Του, να κλέψουν το σώμα Του και να διαδώσουν ότι αναστήθηκε. Είχαν οι Αρχιερείς αυτόν τον φόβο επειδή την ανάσταση Του, είχε προαναγγείλει ο Ιησούς ενόσω ήταν εν ζωή.

Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, στις εκκλησίες μας, τελείται η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Ονομάζεται έτσι, γιατί σε κάποιο σημείο της, ο Ιερέας προαναγγέλλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…». Ίσως η ύπαρξη αυτής της προαναγγελλίας, να είναι ο λόγος που το πένθος των πιστών την ημέρα αυτή είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό της Μεγάλης Παρασκευής.
Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.

ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ 2018
Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».

Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται. «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτω θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».
Οι πιστοί μετά το τέλος της λειτουργίας μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους. Το έθιμο θέλει να το φυλάνε να μην σβήσει για σαράντα ημέρες. Το Μεγάλο Σάββατο, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και από το το λάδι.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Οι επτά φράσεις του Χριστού στον σταυρό

Ας μάθουμε τη σημασία εκείνων των επτά φράσεων τις οποίες είπε ο Κύριος πάνω στον σταυρό
Πρώτη φράση: «Πάτερ, άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). 
Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός Του απέναντι στους εκτελεστές Του, των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά μία αποδεδειγμένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιημένη αλήθεια, δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγματικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο. Καταπατώντας τον νόμο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. Εμπαίζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισμένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Αµην λέγω σοι, σήμερον µετ’ εµού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23,43). 
Αυτός ο λόγος απευθύνεται στον µετανιωµένο ληστή στον σταυρό. Πολύ παρήγορος λόγος για τους αµαρτωλούς, οι οποίοι τουλάχιστον την τελευταία στιγμή µετανοούν. Το έλεος του Θεού είναι απερίγραπτα µεγάλο. Ο Κύριος εκπληρώνει την αποστολή Του ακόµα και στον σταυρό. Έως την τελευταία του πνοή ο Κύριος σώζει εκείνους που δείχνουν και την παραμικρή επιθυμία να σωθούν.

Τρίτη φράση: «Γύναι, ίδε ο υιός σου» (Ιωαν. 19,26). Έτσι είπε ο Κύριος στην Αγία Μητέρα Του που στεκόταν κάτω από τον σταυρό με την ψυχή σταυρωµένη. Και στον απόστολο Ιωάννη λέγει: «Ιδού η µήτηρ σου» (Ιωαν. 19,27). Αυτός ο λόγος δείχνει τη φροντίδα, που ο καθένας χρωστά στους γονείς του. Για δες, Εκείνος που έδωσε εντολή στους ανθρώπους: «Τίµα τον πατέρα σου και την µητέρα σου» (Εξ. 20,12) εκπληρώνει την εντολή Του την ύστατη στιγμή.
Τέταρτη φράση: «Θεέ µου, Θεέ µου, ινατί µέ εγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46). 
Αυτές οι λέξεις δείχνουν, τόσο την αδύναμη ανθρώπινη φύση, όσο και την προορατικότητα του Κυρίου. Ο άνθρωπος πάσχει, αλλά κάτω από τον ανθρώπινο πόνο υπάρχει ένα µυστήριο. Δες, µόνον αυτές οι λέξεις µπορούσαν να διαλύσουν την αίρεση, η οποία αργότερα τράνταζε την εκκλησία και η οποία λανθασµένα κήρυττε ότι η Θεία φύση υπέφερε στον σταυρό. Όμως, εν τω µεταξύ, ο αιώνιος Υιός του Θεού γι’ αυτό και ενσαρκώθηκε ως άνθρωπος, για να είναι ως άνθρωπος στο σώμα και την ψυχή, για να µπορέσει όταν έλθει η στιγμή να πάσχει για τους ανθρώπους και να πεθάνει για τους ανθρώπους. Γιατί αν η Θεία φύση του Χριστού έπασχε στον σταυρό, θα σήμαινε ότι η Θεία φύση του Χριστού θα πέθαινε. Και αυτό ούτε καν επιτρέπεται να διανοηθούµε. Εντρυφήστε όσο πιο πολύ µπορείτε σ’ αυτές τις µεγάλες και φοβερές λέξεις: «Θεέ µου, Θεέ µου, ινατί µέ εγκατέλιπες;».

Πέμπτη φράση: «Διψώ» (Ιωαν 19,28). 
Το αίμα Του έρρεε. Γι’ αυτό και διψούσε. Ο ήλιος ήταν κατά τη δύση του, ήδη Του χτυπούσε το πρόσωπο και µαζί µέ τα άλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικό ήταν να διψά. Αλλά, Κύριε, διψούσες όντως για νερό ή για αγάπη; Μήπως διψούσες ως άνθρωπος ή ως Θεός, ή και το ένα και το άλλο; Ιδού ο Ρωμαίος λεγεωνάριος Σου πρόσφερε ένα σπόγγο βρεγμένο στο ξύδι. Μια σταγόνα ελέους, την οποία δεν αισθάνθηκες από τους ανθρώπους για τρεις ολόκληρες ώρες κρεμασμένος στον σταυρό...Αυτός ο Ρωμαίος στρατιώτης απαλύνει κάπως την αµαρτία του Πιλάτου -την αµαρτία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας- απέναντί Σου, έστω και µε ξύδι. Γι’ αυτό θα αφανίσεις τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αλλά στη θέση της θα οικοδομήσεις νέα.

Έκτη φράση: «Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμά µου» (Λουκ. 23,46). 
Που σημαίνει ότι ο Υιός παραδίδει το πνεύμα Του στα χέρια του Πατρός Του. Για να γίνει γνωστό, ότι από τον Πατέρα ήρθε και όχι αυτεξουσίως, όπως Τον κατηγορούσαν οι Εβραίοι. Αλλά ακόμα οι λέξεις αυτές ελέχθησαν για να τις ακούσουν οι βουδιστές, οι πυθαγόρειοι, οι αποκρυφιστές, και όλοι εκείνοι οι φιλόσοφοι, οι οποίοι φλυαρούσαν περί µετοίκισης της ψυχής των νεκρών ανθρώπων σε άλλους ανθρώπους ή ζώα ή φυτά ή αστέρια ή µεταλλικά στοιχεία. Πετάξετε όλες αυτές τις φαντασίες και δείτε που κατευθύνεται το πνεύμα του νεκρού Δικαίου: «Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα µου»!

Έβδομη φράση: «Τετέλεσται» (Ιωαν.19,30). 
Αυτό δεν σημαίνει ότι τελειώνει η ζωή. Όχι! Αλλά ότι τελειώνει η αποστολή η επικεντρωμένη στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Τελείωσε, και επισφραγίσθηκε με το αίμα και τον επίγειο θάνατο, το θείο έργο του µοναδικού αληθινού Μεσσία των ανθρώπων. Τελείωσαν τα βασανιστήρια, αλλά η ζωή μόλις αρχίζει. Τελείωσε η τραγωδία αλλά όχι και το δράμα. Στη σειρά έπεται, το µεγαλειώδες αξίωμα: νίκη πάνω στον θάνατο, ανάσταση, δόξα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Το Τίμιο Ξύλο από τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως Ιεροσολύμων, που μεταφέρθηκε προς προσκύνηση στην Πάτρα στον Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα από την Παρασκευή 9 έως και τις 15 Μαρτίου 2018 .

Με αφορμή την Αγία Ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής μπορούν τα μεγαλύτερα παιδιά να δουν το παρακάτω διδακτικό βίντεο "Ο δικός σου σταυρός"